Το βιβλίο «Ο χορός του ανέμου», εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, το τρίτο μυθιστόρημα της Κατερίνας Γ. Καββαδά, παρουσιάστηκε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Λευκαδίων Ηλιούπολης, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου, ώρα 11:00, στη Λευκαδίτικη Στέγη στην Ηλιούπολη.
Για το βιβλίο μίλησαν η Γεωργία Αντωνοπούλου, Δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω, η Παντοφίλη Βαρβαρήγου ,Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, η Σοφία Βάνα, Επιμελήτρια Πολιτιστικών Συνεργασιών & Επιχειρηματικής Στρατηγικής, Αρχαιολόγος, η Φαίη Πάιλα, Φιλόλογος. Την εκδήλωση συντόνισε ο Βαγγέλης Γεωργάκης, Πρόεδρος του Συλλόγου Ηλιούπολης. Τη μουσική επιμέλεια ανέλαβαν ο Αλέκος Αργύρης και η Φαίη Πάιλα.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με σόλο κιθάρα το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «ένα καράβι», από τον Αλέκο Αργύρη.
Ο συντονιστής Βαγγέλης Γεωργάκης, πρόεδρος του Συλλόγου Λευκαδίων Ηλιούπολης, καλωσόρισε τους παρευρισκομένους, μίλησε σύντομα για το έργο του Συλλόγου, παρουσίασε τη συγγραφέα, τους ομιλητές και εστίασε στις θετικές εντυπώσεις κι εμπειρίες που αποκόμισε από την διπλή ανάγνωση του βιβλίου.
Για τους χαρακτήρες των ηρώων του βιβλίου μίλησε η κα Αντωνοπούλου, επισημαίνοντας ότι: « στον «Χορό του Ανέμου» παρακολουθούμε την πορεία μιας οικογένειας σε ένα νησί, όπου οι ρόλοι είναι προκαθορισμένοι και οι σιωπές βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις. Μέσα από γάμους, τραγωδίες και πολιτικές αναταράξεις, οι ήρωες δοκιμάζονται ανάμεσα στη μοίρα και την επιλογή. Για μένα, είναι μια ιστορία για τους αόρατους δεσμούς που άλλοτε φυλακίζουν και άλλοτε μας καλούν να τους υπερβούμε. Είναι τελικά μια αφήγηση ωρίμανσης — από την αδράνεια στην ευθύνη. Ως δικηγόρος, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την έννοια της ευθύνης ως καθοριστικό σημείο ωρίμανσης των προσώπων».
Όπως παρατήρησε μεταξύ άλλων η κα Βαρβαρήγου, «στην προσπάθεια μου να συσχετίσω τον τίτλο Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ με το υπόλοιπο έργο και να τον αποκωδικοποιήσω κατά το δυνατόν, παρατήρησα ότι μια φράση που θυμίζει τον τίτλο υπάρχει στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου( σελ.15), όταν η Ανθούλα ο χαρακτήρας που γίνεται η κύρια αφηγηματική φωνή στο μυθιστόρημα, « άπλωσε το χέρι, άγγιξε με το δοξάρι του βιολιού τις χορδές και τα τσαλακωμένα όνειρα, τα τέρατα, οι χίμαιρες, οι σιωπές, οι φλογερές αναμνήσεις που θέριευαν αβάσταχτα, η θλίψη και η ομορφιά άρχισαν να χορεύουν στου ανέμου τον ρυθμό». Να λοιπόν, ευθύς εξ αρχής που ο άνεμος λακτίζοντας με τη δύναμή του πυροδοτεί τη ρομαντική απόχρωση μέσα στο μυθιστόρημα. Πέρα από τη σαφή αναφορά στη μελαγχολική αναπόληση άλλων, περασμένων εποχών, ξεκάθαρα περιλαμβάνει τους όρους θλίψη και ομορφιά, των οποίων ο συνδυασμός αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του ρομαντισμού».
Η κα Βάνα είπε μεταξύ άλλων: «Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που όλα σωπαίνουν — οι φόβοι, οι δικαιολογίες, οι συνήθειες που τον κράτησαν ασφαλή αλλά ακίνητο. Είναι εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνει πως δεν τον φυλάκισαν οι άλλοι, αλλά η ζωή που δεν τόλμησε να ζήσει.
Όλοι, ανεξαιρέτως, οι ήρωες του βιβλίου πέρασαν από μια τέτοια στιγμή. Γιατί έρχεται πάντα εκείνη η ώρα που ο άνθρωπος καλείται, σιωπηλά αλλά αμετάκλητα, να αποφασίσει αν θα παραμείνει εκεί όπου έμαθε να ανήκει ή αν θα τολμήσει να συναντήσει τον εαυτό του.
Τότε ο άνεμος της αλλαγής αρχίζει να φυσά: άλλοι υψώνουν τοίχους για να προστατευτούν κι άλλοι βρίσκουν το θάρρος να κάνουν ένα βήμα προς το άγνωστο. Γιατί η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου — είναι να τολμήσεις να αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου.
Και ίσως, τελικά, η ελευθερία να μην είναι τίποτε περισσότερο από εκείνη τη σιωπηλή απόφαση να πάψεις να φοβάσαι και να αρχίσεις να ζεις.
Κάποιοι από τους ήρωες το κατάφεραν. Κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι επέμειναν πεισματικά στην ασφάλεια της στασιμότητας, χωρίς να αντιληφθούν πως η ακινησία, όταν παρατείνεται, διαβρώνει αργά τον ψυχισμό και μετατρέπει τη ζωή σε έναν χώρο στενό, σχεδόν ασφυκτικό. Κάποιοι άλλοι σώθηκαν — είτε από τη δύναμη που έκρυβαν μέσα τους είτε από εκείνες τις απρόβλεπτες συγκυρίες που μοιάζουν με μοίρα.
Ανάμεσά τους και η Ανθούλα, η πρωταγωνίστρια του Χορού του Ανέμου — μια γυναίκα που δεν γεννήθηκε γενναία, αλλά έγινε. Γιατί η αληθινή γενναιότητα δεν είναι απουσία φόβου· είναι η απόφαση να προχωράς παρά την ύπαρξή του.
Σε κάθε περίπτωση, οι ζωές τους θυμίζουν πως ο άνθρωπος δεν καθορίζεται μόνο από όσα του συνέβησαν, αλλά κυρίως από όσα τόλμησε να αντιμετωπίσει . Και πως, όταν ο άνεμος φυσήξει, δεν έχει σημασία προς τα πού — σημασία έχει αν θα επιλέξεις να αντισταθείς ή να χορέψεις μαζί του.»
Τέλος η κα Πάιλα με την αισθαντική φωνή της διάβασε αποσπάσματα του κειμένου, και με συνοδεία κιθάρας του Αλέκου Αργύρη ερμήνευσε τραγούδια τα οποία άντεξαν στον χρόνο κι ακόμα μας κάνουν να ριγούμε στο άκουσμά τους όπως « Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό), Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, Μ΄ αρέσει να μη λέω πολλά»…
Τέλος η συγγραφέας του βιβλίου Κατερίνα Καββαδά με έντονη συγκινησιακή φόρτιση είπε: «Μια μέρα μια αιωνιότητα…Τυχερή που σήμερα βρέθηκα σε μια μεγάλη αγκαλιά κυριολεκτικά και μεταφορικά…Ευχαριστώ το Δ.Σ του Συλλόγου Λευκαδίων Ηλιούπολης, ιδιαίτερα τον ακούραστο πρόεδρο Βαγγέλη Γεωργάκη, τις εξαιρετικές παρουσιάστριες Γιωργία Αντωνοπούλου, Παντοφίλη Βαρβαρήγου, Σοφία Βάνα, τον Αλέκο Αργύρη με τη Φαίη Πάιλα για το μουσικό ταξίδι με μουσική και τραγούδια που έχουν γράψει ιστορία…αλλά και όλους τους φίλους και τις φίλες που μας τίμησαν με την παρουσία τους καθώς και όσους εργάστηκαν αθόρυβα για την οργάνωση της εκδήλωσης. Ευχαριστώ και την κόρη μου την κινητήρια δύναμή μου. Συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη…»
Ο άριστος οικοδεσπότης Βαγγέλης Γεωργάκης και μέλη του Δ. Σ πρόσφεραν αναμνηστικό σε όλους τους συμμετέχοντες στο πάνελ της εκδήλωσης, ενώ στη συγγραφέα προσφέρθηκε το Λεύκωμα «Λευκάδα, αβασίλευτη στο πέλαο δόξα».
